Blog

  • თბილისში 18-მეტრიანი ავტობუსები ივლიან

    {{ARTICLEIMAGE}}
    ახლო მომავალში თბილისში უახლესი მოდელის, 18-მეტრიანი ავტობუსების შემოსვლა იგეგმება. ინფორმაციას მერიის პრესსამსახურის წარმომადგენელი სოციალურ ქსელში ავრცელებს. 

    მისივე ინფორმაციით, კომპანია “სისტრას” კვლევამ აჩვენა, რომ თბილისს 18-მეტრიანი ავტობუსებიც სჭირდება. ამ მიზნით თბილისის მერი მიუნხენში იმყოფება, სადაც კომპანია “მანის” მიერ წარმოებული უახლოესი მოდელის 18-მეტრიანი ავტობუსები დაათვალიერა.

  • გია ვოლსკი პოლიტიკიდან მიდის?

    პარლამენტის ვიცე-სპიკერი გია ვოლსკი პოლიტიკიდან წასვლას ფიქრობს. ამის შესახებ პოლიტიკოსმა ტელეკომპანია “ობიექტივის” ეთერში განაცხადა. ვოლსკი ამბობს, რომ უმჯობესია, ასპარეზი ახალგაზრდებმა დაიკავონ, თვითონ კი ურჩევნია, შვილიშვილებთან ითამაშოს: “მე ალბათ აღარ ვიქნები პოლიტიკაში, დავიღალე, ბევრი დავაკელი ჩემს ოჯახს, ჩემი ცხოვრებით არ მიცხოვრია. ვფიქრობ, რომ ბევრი უნდა მოვიდეს – ჩუგოშვილი მომეწონა, ამერიკაში ერთად ვიყავით, როგორი ობიექტურია, რა ინგლისური აქვს, შემშურდა”,თქვა გია ვოლსკიმ.

    პოლიტიკური აქტივობის შეწყვეტას ის 2020 წლიდან ვარაუდობს, ყოველ შემთხვევაში ამბობს, რომ ამის სურვილი აქვს.

  • ირაკლი კობახიძემ ათათურქის საფლავი თაიგულით შეამკო

    საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარემ ირაკლი კობახიძემ თურქეთში ოფიციალური ვიზიტი დაიწყო. ირაკლი კობახიძემ ოფიციალური შეხვედრების დაწყებამდე თურქეთის რესპუბლიკის დამაარსებლის ათათურქის მავზოლიუმი მოინახულა, საფლავი კობახიძემ გვირგვინით შეამკო და ხსოვნის წიგნში ჩანაწერიც გააკეთა.

  • უხარისხო სამხედრო ფეხსაცმელში გაფლანგული 2 მილიონი – სკანდალი თავდაცვის სამინისტროს ირგვლივ

    უხარისხო სამხედრო ფეხსაცმელში გაფლანგული 2 მილიონნახევარი ლარი – თავდაცვის სამინისტრო მორიგ სკანდალში ეხვევა. ფლანგვის დეტექტორის მიერ გასაჯაროებული კვლევიდან ირკვევა, რომ იზორიას უწყებამ 2016 წელს 26 300 სამხედრო ფეხსაცმლის შესაძენად ბიუჯეტიდან 2 453 000 ლარი გადაიხადა, თუმცა ტენდერში გამარჯვებული კომპანია ნიუ ატლასის მიერ მიწოდებული ფეხსაცმელი უხარისხო და ტენდერის პირობებთან შეუსაბამო აღმოჩნდა.

    თუმცა როგორც ფლანგვის დეტექტორის მკვლევარი ამბობს, კომპანია ნიუ ატლასი თავდაცვის უწყების მხრიდან პრიორიტეტებით სარგებლობს, ვინაიდან სამინისტრომ უხარისხო ნიმუშის წარდგენის შემდეგ ტენდერის პირობები შეცვლა და პროდუქტი მაინც მოიწონა.

    ორგანიზაციაში საუბრობენ იმაზეც, რომ 2018 წელს ნიუ ატლასი ტენდერების პირობების დარღვევის გამო შესყდვების სააგენტოს, შავ სიაშიც ჰყავდა შეყვანილი, თუმცა კომპანია ტენდერებში მონაიწლეობას დღემდე აგრძელებს და იმარჯვებს კიდეც. ფლანგვის დეტექტორში ვარაუდობენ, რომ კომპანიას ხელისუფლებაში მფარველები ჰყავს, თუმცა მოკვლევის მიუხედავად საეჭვო კავშირები ჯერ ვერ დაადგინეს.
  • თავდაცვის სამინისტროს პასუხი ბრალდებებზე

    {{ARTICLEIMAGE}}
    თავდაცვის მინისტრის მოადგილე უწყების მიმართ გამოთქმულ პრეტენზიებს პასუხობს. გიორგი ბუთხუზი ამბობს, რომ ჯარი უზრუნველყოფილია მაღალი ხარისხის ფეხსაცმელით და ეს აუდიტის დასკვნაშიც არის ასახული.

  • ბედუკაძე მის ცემაში გრიგოლ ვაშაძეს ადანაშულებს და შურისძიებით ემუქრება

    გლდანის ციხის სკანდალური კადრების ავტორი, ვლადიმერ ბედუკაძე მის ცემას “ნაციონალურ მოძრაობას” უკავშირებს. ბედუკაძე ამბობს, რომ მისი ცემა სწორედ ამ პარტიამ დაუკვეთა. 

    “ვალში ვარ გრიგოლ ვაშაძესთან, რომ დაპირება ვერ შეასრულა, შუბლი ვერ გამიხვრიტა, თუმცა ახლა ჩემი ჯერია – ასე გადაეცით”,განაცხადა ბედუკაძემ “ტვპირველის” ეთერში.

    “ეს არის მათი დაკვეთა, ეს ადამიანი მითვალთვალებდა – ზუსტად ასეთი მოტივი უნდოდათ – რომ პატიმრის თემა ყოფილიყო… 300 ათასი პატიმარი იყო და 290 ათასთან მქონდა შეხება და “მარტივი ლოგიკაა, რომ პატიმარმა მცემა”. ახლა ჩემი რიგია – ძალადობის მომხრე არ ვარ, მაგრამ… ვნახოთ”.

  • ხატთან დავიფიცოთ, მამაოსთან მივიდეთ-თქო, მაგრამ მაინც დამარტყა – ბედუკაძე

    გლდანის ციხის სკანდალური კადრების ვლადიმერ ბედუკაძე მისი ცემის დეტალებს იხსენებს. 

    ბედუკაძე იხსენებს, რომ მასთან მივიდა უცნობი მოქალაქე და ასევე მისთვის უცნობი ადამიანის მკვლელობაში დაადანაშაულა: მე მას ვუთხარი, რომ ხატთან დავიფიცებდი, ან მამაოსთან მივიდეთ-მეთქი. არაფერი აინტერესებდა, დაიწყო “ქართული ოცნების” გინება, ჩემი გინება და დამარტყა”, ამბობს ბედუკაძე და აღნიშნავს, რომ “ნაციონალურ მოძრაობას” სურს ციხის კადრების ლაქა ჩამოირეცხოს”. 

    “ქაშვეთის ეკლესიის მრევლი ვარ, ეს ადამიანი პირველად ვნახე. წირვიდან რომ გამოვედი, ზიარებამდე, იქ დამხვდა და მკითხა, არ გეცნობიო? ამბობდა – კარანტინში, რომელიღაც ხელმოტეხილი მოკალიო – მე ვუპასუხე, რომ მსგავსი რამ არ ყოფილა და ეკლესიის წინ ასეთ ბრალდებას “აჟღერებ მეთქი”… ეკლესიაში შესვლა შევთავაზე”, იხსენებს ბედუკაძე. 

  • 21 პოლიტიკური პარტია 2020-სთვის

    მილიონი ხმა საარჩევნო სისტემის შესაცვლელად – 21 ოპოზიციური პარტია სრულად პროპორციულ საარჩევნო სისტემაზე გადასასვლელად ხმების შეგროვებას იწყებს. საინიციატივო ჯგუფის წევრებმა ამ მოთხოვნით პარლამენტს უკვე მიმართეს და ხვალ საპროცედური საკითხთა კომიტეტისგან ხელმოწერების ფურცლის ნიმუშებს ელოდებიან, რის შემდეგაც ხელმოწერების შეგროვებას დაიწყებენ. ოპოზიცია ითხოვს, რომ არჩევნები პროპორციული სისტემით არა 2024, არამედ 2020 წელს ჩატარდეს. ისინი დარწმუნებულები არიან, რომ ყველა ოპოზიციური პარტიის ზეწოლის შედეგად მმართველი გუნდი ამ დათმობაზე წავა. ოპოზიციის მოთხოვნას გამოეხმაურა პარლამენტის თავმჯდომარე. ირაკლი კობახიძე აცხადებს, რომ 2020 წლიდან პროპორციული სისტემის ამოქმედება ოპოზიციას თავის დროზე შესთავაზეს, თუმცა უარი მიიღეს, ახლა კი თემა უკვე დახურულია.

  • “ევროპა, თუ შეიძლება გაიღვიძე!” – ჯორჯ სოროსი

    “ევროპა, თუ შეიძლება გაიღვიძე!“ – ამ სათაურით აქვეყნებს წერილს ფონდ “ღია საზოგადოების დამფუძნებელი, ბიზნესმენი და ფილანტროპი ჯორჯ სოროსი. “
    გთავაზობთ წერილის ტექსტს:
    “ევროპა მთვარეულივით გაუაზრებლად მოძრაობს. ევროპის ხალხმა უნდა გამოიღვიძოს, სანამ ძალიან გვიან არ არის. თუ ასე არ მოხდა, ევროკავშირი 1991 წლის საბჭოთა კავშირის ბედს გაიზიარებს. ვერც ჩვენი ლიდერები და ვერც რიგითი მოქალაქეები როგორც ჩანს ვერ ხვდებიან, რომ ამჟამად რევოლუციური მომენტია, როცა შესაძლებლობების არჩევანი ძალიან დიდია, თუმცა მოსალოდნელი საბოლოო შედეგები სრულიად გაურკვეველი.
    ჩვენს უმრავლესობას სჯერა, რომ მომავალი მეტნაკლებად აწმყოს მსგავსი იქნება, მაგრამ ასე შეიძლება სულაც არ მოხდეს. ჩემი ხანგრძლივი და მოვლენებით სავსე ცხოვრების მანძილზე ბევრი პერიოდის მომსწრე გავხდი, რომლებსაც მე წონასწორობის რადიკალურად დაკარგვის პერიოდს ვუწოდებ. ამჟამადაც სწორედ ასეთი პერიოდია.
    შემდეგი გარდამტეხი მომენტი 2019 წლის მაისში ევროპარლამენტის არჩევნები იქნება. სამწუხაროდ, ანტიევროპული ძალები კენჭისყრისას კონკურენტული უპირატესობით ისარგებლებენ. ამას რამდენიმე მიზეზი აქვს, მათ შორის მოძველებული პარტიული სისტემა ევროპის ქვეყნების უმრავლესობაში, ევროპული ხელშეკრულების შეცვლის შეუძლებლობა და ლეგალური ინსტრუმენტების არარსებობა იმისათვის, რომ ევროკავშირის წევრ სახელმწიფოებში იმ პრინციპების დაცვა უზრუნველყოს, რომლებსაც ევროკავშირი ეფუძნებოდა. ევროკავშირს შეუძლია წევრობის კანდიდატ ქვეყნებს ევროპული კანონმდებლობის დაცვა მოსთხოვოს, თუმცა ნაკლებად აქვს ეფექტური შესაძლებლობები უკვე წევრ ქვეყნებს იგივე აიძულოს.  მოძველებული პარტიული სისტემა ხელს უშლის მათ, ვისაც უნდა ევროკავშირის არსებითი ღირებულებები დაიცვას, მაგრამ ეხმარება მათ, ვისაც უნდა ეს ღირებულებები რაღაც სრულიად განსვავებულით ჩაანაცვლოს. ეს ეხება როგორც ცალკეულ ქვეყნებს, ასევე ტრანს– ევროპულ ალიანსებს.
    პარტიული სისტემა ცალკეულ ქვეყნებში კვლავ იმ დაპირისპირების ანარეკლად რჩება, რომელიც მეცხრამეტე და მეოცე საუკუნეში იყო მნიშვნელოვანი, როგორიც არის კონფლიქტი კაპიტალსა და შრომას შორის. მაგრამ დღეს უფრო მნიშვნელოვანია განსხვავებულობა პროევროპულ და ანტიევროპულ ძალებს შორის.
    ევროკავშირის დომინანტი ქვეყანა გერმანია და მისი წამყვანი პოლიტიკური ალიანსი ქრისტიან დემოკრატიულ კავშირსა(CDU) და ბავარიაში დაფუძნებულ ქრისტიან სოციალისტთა კავშირს(CSU) შორის უკვე არაეფექტურია. ალიანსი კარგად მუშაობდა მანამ, სანამ ბავარიაში სხვა მნიშვნელოვანი პარტია არ იყო. ეს მოცემულობა შეიცვალა გერმანიის ექსტრემისტული პარტიის – ალტერნატივა გერმანიისთვის (AfD) გაძლიერების შემდეგ. გასული წლის სექტემბერში ბუნდესტაგის არჩევნებში ქრისტიან დემოკრატიული კავშირის შედეგები ბოლო სამოცი წლის განმავლობაში ყველაზე ცუდი იყო, ალტერნატივა გერმანიისთვის კი ბავარიის პარლამენტში პირველად მოხვდა.
    ამ პარტიის პოპულარობის ზრდამ აზრი დაუკარგა ალიანსის არსებობას. მაგრამ მისი დაშლა ახლა აუცილელად გამოიწვევს ახალ არჩევნებს, რაც არც ევროპისთვის და არც გერმანიისთვის არ იქნება კარგი. ასეა თუ ისე, ამჟამინდელი მართველი კოალიცია ვერ იქნება ისეთი პროევროპელი, როგორც იმ შემთხვევაში იქნებოდა, მემარჯვენე ფლანგზე “გერმანული ალტერნატივა“ რომ არ ემუქრებოდეს.
    თუმცა სიტუაცია უიმედო არ არის. გერმანელი მწვანეების პოპულარობა გამოკითხვების მიხედვით იზრდება და ის ქვეყანაში ერთადერთ პრო ევროპულ პარტიად გამოიკვეთა, იმ დროს, როცა AFD–მ თავისი შესაძლებლობების მაქსიმუმს უკვე მიაღწია.
    იგივე სიტუაციაა გაერთიანებულ სამეფოში, სადაც მოძველებული პარტიული სტრუქტურები ხელს უშლიან საზოგადოების ნების სწორ გამოხატვას.
    ლეიბორისტულ და და კონსერვატიულ პარტიებს შორის შიდა პოლიტიკაში განსხვავებები არსებობს, მაგრამ მათი ლიდერები, ჯერემი კორბინი და ტერეზა მეი იმდენად მონდომებულები არიან ბრექსითის მისაღწევად, რომ ერთმანეთთან თანამშრომლობასაც კი დათანხმდნენ. სიტუაცია იმდენად რთულია, რომ ბრიტანელების უმრავლესობას უბრალოდ უნდა ის რაც შეიძლება მალე დამთავრდეს, მიუხედავად იმისა, რომ ეს საკითხი იქნება მომდევნო ათწლეულში ქვეყნის ბედის განმსაზღვრელი. საზოგადება უკვე თანდათანობით აცნობიერებს ბრექსითის მძიმე შედეგებს.
    იგივე სიტუაციაა იტალიაში. ევროკავშირმა ფატალური შეცდომა დაუშვა 2017 წელს, როცა მას დუბლინის შეთანხმების შესრულება მკაცრად მოსთხოვა. ამან არათანასწორ მდგომარეობაში ჩააყენა იტალიის მსგავსი ქვეყნები, რომლებსაც ემიგრანტები ევროკავშირში შესაღწევად პირველ რიგში იყენებენ. ამის შედეგად იტალიის პროევროპული და იმიგრაციის მხარდამჭერი ამომრჩეველი 2018 წელს ანტიევროპული პარტიების მხარეს გადაიხარა. წარსულში დომინანტ დემოკრატიულ პარტიაში არეულობაა. შედეგად ელექტორატის პროევროპულ ნაწილს ასარჩევიც აღარავინ დარჩა. იგივე არეულობაა საფრანგეთის, პოლონეთის, შვედეთის და შესაძლოა ყველა დანარჩენი ევროპული ქვეყნის პარტიულ სისტემაშიც.
    კიდევ უფრო უარესი მდგომარეობაა ტრანს–ევროპულ ალიანსებში. ნაციონალურ პარტიებს წარსულში მაინც აქვთ გარკვეულწილად ფესვები, მაგრამ ტრანს–ევროპული ალიანსები მთლიანად პარტიის ლიდერების პირად ინტერესებს ემსახურება. მაგალითად, ევროპის სახალხო პარტია (EPP), რომელმაც მთლიანად უარი თქვა პრინციპებზე, როცა თანხმობა განაცხადა უნგრეთის პრემიერ მინისტრის, ვიქტორ ორბანის პარტიის წევრობა გაეხანგრძლივებინა ფიდესში, ოღონდაც უმრავლესობა შეენარჩუნებინა და კონტროლი არ დაეკარგა ევროკავშირში საუკეთესო თანამდებობებზე წვდომაზე. მათთან შედარებით ანტი ევროპული ძალები შესაძლოა უკეთესადაც კი გამოიყურებოდნენ: მათ პრინციპები მაინც აქვთ, მიუხედავად იმისა რომ ოდიოზურები არიან.
    რთული სათქმელია, როგორ მოახერხებენ პროევროპული პარტიები მაისში არჩევნებში გამარჯვებას, თუ ევროპულ ინტერესებს საკუთარზე წინ არ დააყენებენ. შესაძლოა ვიღაცას იმედი ქონდეს, რომ ევროკავშირი გადარჩება მისი რადიკალური განახლების გზით. მაგრამ ამისათვის ევროკავშირის შიგნით არსებითი ცვლილებებია საჭირო. ამაჟმინდელი ხელმძღვანელობა დაშლის პირას მისული საბჭოთა კავშირის პოლიტბიუროს მსგავსად განაგრძობს “უკაზების“ გამოცემას, თითქოს ეს ისევ რელევანტური იყოს.
    პირველი ნაბიჯი ევროპის შიდა და გარე მტრებისგან დასაცავად არსებული საფრთხის მაშტაბის გაცნობიერებაა. მეორე ნაბიჯი მძინარე პროევროპული უმრავლესობის გამოფხიზლება და მათი მობილიზაციაა ევროკავშირის ფუნდამენტური პრინციპების დასაცავად. სხვაგვარად ოცნება გაერთიანებულ ევროპაზე 21 საუკუნეში შესაძლოა ღამის კოშმარად იქცეს.

    ჯორჯ სოროსი