ქართველმა ექიმმა, ნანა გეგეჩკორმა, რომელიც ამერიკის ერთ–ერთ ჰოსპიტალში მუშაობს, და კორონავირუსიან პაციენტებს მკურნალობს, თავადაც გადაიტანა კორონავირუსი. ამის შესახებ მან დღეს მთავარი არხის ეთერში, მას შემდეგ განაცხადა, რაც ვირუსის ძირითადმა ფაზებმა უკვე გადაიარა. ის ამბობს, რომ მისი ავადმყოფობის შესახებ საქართველოში მცხოვრებმა ოჯახის წევრებმაც არ იცოდნენ, რომ არ ენერვიულათ. ნანა გეგეჩკორი თვლის, რომ სავარაუდოდ ვირუსი პაციენტისგან გადაედო, როცა სამსახურიდან წასასვლელად გამზადებულს მოულოდნელად მოუწია პაციენტთან შესვლა კრიტიკული მდგომარეობის გამო. ის ეჭვობს, შეცდომა დაუშვა აღჭურვილობაში, რომელიც ნაუცბათევად მოირგო და შესაძლოა ნიღაბი, რომელიც ნაუცბათევად შეარჩია, შესაძლოა მისი ზომის არ იყო. ექიმის თქმით, ნიღბის ზომის სწორად შერჩევა და მისი მორგება მნიშვნელოვანია.
ის ყვება, რომ პაციენტთან ორი საათის განმავლობაში მოუწია პალატაში დარჩენა და პროცედურების გაკეთება, მათ შორის კათეტერის ჩადგმა. იმის გამო, რომ მარტო იყო და დახმარება დაჭირდა, ტელეფონიც გამოიყენა. თვლის, რომ სავარაუდოდ მოგვიანებით ტელეფონის სტერილიზაცია დაავიწყდა. ნანა გეგეჩკორი ამბობს, რომ ამ დღის შემდეგ მუდმივად ელოდა რომ დაინფიცირდებოდა და მართლაც, ერთი კვირის თავზე ვირუსის სიმპტომები გამოაჩნდა. თუმცა ამბობს, რომ მან კორონავირუსი შედარებით მსუბუქი ფორმით გადაიტანა.
მომიწია პალატაში ყოფნა და პროცედურების გაკეთება, კათეტერის ჩადგმა. მარტო იყო, დახმარება ჭირდებოდა და ტელეფონი გამოიყენა. გარდა ამისა, ზუსტად ვერ იხსენებს, თუმცა არ გამორიცავს, რომ პაციენტის პალატაში ტელეფონიც გამოიყენა, მოგვიანებით კი მისი სტერილიზაცია დაავიწყდა. სავარაუდოდ ტელეფონი გამოიყენა ისე, რომ ტელეფონი დაბინძურებული იყო ნანა გეგეჩკორი ამბობს, რომ მან ვირუსი შედარებით მსუბუქი სიმპტომებით გადაიტანა, თუმცა ქონდა მაღალი სიცხე, ძირითადად 40 გრადუსი, საშინელი სისუსტე. ექიმი ამბობს, რომ ის ფსიოლოგიურად წინასწარ იყო ამისთვის მომზადებული, თუმცა შიში მაინც ქონდა.
მე გამიმართლა და მსუბუქი ფორმით დავავადდი.
დაინფიცირების გზებზე ინფორმაცია იცვლება. თავიდან გვეგონა, რომ საკმარისი იყო ქირურგიული ნიღაბი, მერე აღმოჩნდა რომ არ არის საკმარისი. გავითვალისწინოთ ის, რომ ჩვენ ბოლომდე არც ვიცით არის თუ არა ეს უფრო გავრცელებადი ვიდრე დღეს ვიცით, ამიტომაც სოციალური დისტანცირება არის აუცილებელი ამ სიტუაციის მართვისთვის.
“ტესტი არ ჩამიტარებია, ტესტს აქვს ცრუ უარყოფითი შედეგიც , ჩემი სიმპტომები იყო იმდენად კლასიკური, უარყოფითი რომც ყოფილიყო, ჩემი მკურნალობის ტაქტიკას ეს მაინც არ შეცვლიდა.
პირველივე დღიდან ვამზადები ჩემს თავს რომ ამის შანსი იყო ძალიან დიდი. რისკი ექიმებისთვის და ექთნებისთვის რომ ჩვენ იქ დავაავადდებით არის ძალიან მაღალი. რამდენად შესაძლებელია თავის დაცვა არც კი ვიცი. მომზადებული მყავდა ჩემი თავი და ვამზადებდი ოჯახს. მქონდა გეგმაც ორკვირიანი კარანტინის. წინასწარ ფსიქოლოგიურად ვიყავი მზად. რომ გითხრათ რომ არ შემეშინდა არ ვიქნები გულწრფელი. პირველად რომ აღმოვაჩინე რომ მქონდა ძალიან მაღალი სიცხე, პირველი რეაქცია იყო ის, რომ გამახსენდა ყველა ტრაგიკული შემთხვევა რაც მოხდა. გვყავდა ჩემი ასაკის პაციენტებიც, რომელთა შემთხვევა ტრაგიკულად დასრულდა.
საქართველოში ვინც მყავს დღეს თქვენგან გაიგებენ. სანამ კარგად არ გავხდებოდი, არ მინდოდა რომ გაეგოთ და ენერვიულათ. დავურეკე ოჯახს, ავუხსენი მათ. ისედაც იზოლირებული ვიყავი ერთი თვე მანამდე, რომ რამე არ გადამედო.
ასეთ დროს გჭირდება ექიმი შენ თვითონაც რომელსაც შეიძლება ენდო, იმიტომ რომ ბოლო–ბოლო ყველაფერი შეიძლება ისე გართულდეს, რომ გადაწყვეტილებები საკუთარი თავისთვისაც კი ვერ მიიღო.დავურეკე ზურაბ გურულს, რომელსაც ძალიან ვენდობი როგორც უმაღლესი კლასის პროფესიონალს და ძალიან კეთილსინდისიერ ექიმს და მას ვთხოვე რომ გაეწია ამ პროცესის განმავლობაში სამედიცინო დახმარება. ასე მოხდა ჩემი კარანტინის დაგეგმარება. ზურასთან საუბარმა ძალიან დამამშვიდა. დავიწყე ჩვეულებრივად სიმპტომების მართვა. მქონდა თთქმის ყველა სიმპტომი მსუბუქად გამოხატული. უმეტესად მაწუხებდა ძალიან მაღალი სიცხე რომლის მართვა მედიკამენტებით არის რთული, ეს არ არის საშიში, მაგრამ ძალიან ცუდი ასატანია, როცა გაქვს მაღალი სიცხე, გაქვს საშინელი ტკივილი მთელ სხეულში, გაქვს თავის აუტანელი ტკივილი, ღებისნების შეგრძნება. გემო დავკარგე ფაქტიურად, ბოლომდე არც მაქვს ჯერ აღდგენილი. სხვა ყველა სიმპტომმა გამიარა. მქონდა ძალიან ძლიერი ტახიკარდია. ყველაზე მძიმე ასატანი აღმოჩნდა, რომ მქონდა საშინელი სისუსტე.წარმოუდგენელი, შემეშინდა კიდევაც, რომ გადაადგილებაც კი მიჭირდა ერთი–ორი დღე. შემდეგ ძალიან ადვილად გადავიტანე შემდეგი დღეები. რამდენიმე დღეა არც სიცხე მაქვს,არც სიმპტომები მაქვს. ძალიან ორგანიზებულად ვაკონტროლებდი საკუთარ თავს. მე მქონდა ძალიან მსუბუქი ფორმა.
მე არ მჭირდებოდა არც კლინიკაში ყოფნა. ჩემი კლინიკდან ყოველდღიურად მიკავშირდებოდა ექთანი. იწერდა ჩემს მონაცემებს . ვიზომავდი სიცხეს, ჟანგბადის შემცველობას სისხლში. მაკონტროლებდა, როგორც ვაკონტროლებთ ხოლმე მსუბუქ პაციენტებს. საბედნიერდ მე არ მქონია არც ხველება და არც სუნთქვის უკმარისობა. მონდა ყველაფერი სხვა, მაგრამ ეს ორი მნშვნელოვანი რამ არ მქონია.
როდესაც ავად ხარ ძალიან რთულია ამ დროს რაღაც აკეთო,მაგრამ უნდა ეცადო, რომ სუნთქვითი ვარჯიშები აკეთო, ძალიან მცირე ვარჯიშები. თუნდაც ბურთი გაბერო რომ რაც შეიძლება მეტად ფილტვის აერაცია მოხდეს. ეს ძალიან მნიშვნელოვანია. ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ ფილტვის ყველა კუთხე კარგად სუნთქავდეს და თან არ დაერთოს ბაქტერიული პნევმონია. ვეცადე რომ ჩვეულებრივ რეჟიმში გამეგრძელებინა ცხოვრება. ინტერნეტით აქტიური კონტაქტი მქონდა კოლეგებთან და განვიხილავდით ლიტერატურას, ვცვლიდით ინფორმაციას.
მთავარია რომ პანიკამ არ მოგიცვას. თქვენს მაყურებელს საბედნიეროდ არ აქვს ნანახი ის საშინელებები, რაც ტრაგედიები, რაც მე გამოვიარე ჩემს პაციენტებთან ერთად. პირველი, რაც გამახსენდა იყო ძალიან ბევრი ახალგაზრდას შემთხვევა, რომელიც ტრაგიკულად დასრულდა, და ეს ფსიქოლოგიურად არ არის მარტივი, მაგრამ უნდა სცადო რომ მოერიო ამას. ამ დროს პანიკა არ არის საუკეთესო მეგობარი. ბევრი ეტაპი უნდა გაიარო, ბევრ რაღაცას გაუძლო, სწორად მართო. ოჯახის წევრებზეც ვფიქრობდი. არ მქონდა უფლება ვყოფილიყავი ჩემი პორბლემებით მოცული . ვფიქრობ, რომ ეს გეხმარება და ამან გამოჯანმრთელებაში დიდი წვლილი შეიტანა. “– ამბობს ნანა გეგჩკორი.
