Category: კავკასია

ბრიტანეთის საელჩო საქართველოში რუსეთ–საქართველოს ომის 14–ე წლისთავს ტვიტერზე განცხადებით ეხმაურება:

“დღეს, 14 წლის თავზე, მწუხარებით ვიგონებთ 2008 წლის აგვისტოში, რუსეთ საქართველოს ომში დაღუპულებს. გაერთიანებული სამეფო განაგრძობს საქართველოს სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის მტკიცე მხარდაჭერას. ტრაგედიაა, რომ საქართველო გაყოფილია.“– წერს საელჩო.

რუსეთ-საქართველოს 2008 წლის აგვისტოს ომის მიმდინარეობისას, საქართველოს 412 მოქალაქე დაიღუპა, 1747 კი დაიჭრა. ომის მონაცემები ციფრებში ასე გამოიყურება, –

• დაღუპულია – თავდაცვის სამინისტროს 170 მოსამსახურე, 14 პოლიციელი და 228 სამოქალაქო პირი.
• საომარი მოქმედებების გაშუქებისას, დაიღუპა სამი ჟურნალისტი, ექვსი დაიჭრა.
• დაიჭრა – 1747 ადამიანი. მათ შორის: 973 სამხედრო მოსამსახურე, 227 პოლიციელი და 547 მშვიდობიანი მოქალაქე.
• მონაცემები დევნილთა შესახებ – ომის მიმდინარეობისას, 130 000 ადამიანს იძულებით მოუწია საკუთარი საცხოვრებლის დატოვება. მათგან, 25 000 დღემდე იძულებით გადაადგილებული პირია. ოკუპირებული რეგიონებიდან, აფხაზეთიდან და სამაჩაბლოდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა რაოდენობა, ჯამში, ნახევარ მილიონს აღწევს.
• კონფლიქტის ზონაში, სრულიად განადგურდა, დაიწვა და დაინგრა 35 000 სახლი.
• ომის შემდგომი მონაცემებით, აგვისტოს ომის შედეგად ცხინვალის რეგიონში 125 სოფლის ოკუპაცია განხორციელდა.

ომის შემდეგ რუსეთმა აფხაზეთის და ცხინვალის დამოუკიდებლობა აღიარა.

ომის შემდგომ პერიოდში, წლების განმავლობაში, საოკუპაციო რეჟიმი კვლავ აწარმოებს ეთნიკური ნიშნით დევნას. შედეგად ნაწამები და მოკლული ადამიანების რიცხვი იზრდება.

14 წელი აგვისტოს ომიდან – საქართველო და მისი პარტნიორები რუსეთის მიერ წამოწყებულ ომს იხსენებენ. ასობით მოკლული და ათასობით დაჭრილი საქართველოს მოქალაქე, გაყოფილი ოჯახები, დაკარგული ტერიტორიები და შეუჩერებელი, მცოცავი ოკუპაცია – ასეთია რეალობა, რომელიც აგვისტოს ომიდან 14 წლის შემდეგ საქართველოს აქვს.

რა ისწავლა დასავლეთმა საქართველოში 2008 წელს მომხდარი ომისგან და როგორ განსაზღვრა ამან უკრაინის მომავალი. სწორედ ამ თემაზე რამდენიმე შეკითხვა “ამერიკის ხმის” ჟურნალისტმა, მარიამ უგრეხელიძემ, კონგრესმენ ადამ კინზინგერს დაუსვა.

“ დასავლეთმა ვერ გაიგო ის, რისი გაგებაც მათ მოუხდათ მეორე მსოფლიო ომის დროს ჰიტლერის შემთხვევაში, რომ ვერ დააოკებ იმას, ვისაც დაუოკებელი მადა აქვს. ამის გასაგებად დასავლეთს დასჭირდა, რომ ენახა, როგორ განახლდა ომი უკრაინაში.

ვფიქრობ, რომ მნიშვნელოვანია იმის თქმა, რომ საქართველო პირველი ქვეყანა იყო, რომელსაც თანამედროვე რუსეთი თავს დაესხა. ეტაპობრივად, ამან ბევრი რამ გაუკეთა უკრაინას თავდაცვისთვის. მახსოვს, როგორ ვიბძროდით იმის წინააღმდეგ, რომ რუსეთს საფრანგეთიდან არ მიეღო გემები შავ ზღვაში, რომლებზეც თვითმფრინავებსა და ვერტმფრენებს დაუშვებდნენ. საფრანგეთმა რაღაც დროის შემდეგ უარი თქვა ამაზე. ასე რომ, შავი ზღვის დაცვის მნიშვნელობა საქართველოში ომის პირველივე დღეებიდანვე ძალიან ნათელი გახდა .

ჩვენ ასევე ვისწავლეთ, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ისინი [რუსები] არაორგანიზებულები იყვნენ, მაინც შეეძლოთ, რომ მასიური ცეცხლსასროლი იარაღიდან გაესროლათ და ტერიტორიები მოეპოვებინათ.

ის, რაც რუსებმა საქართველოში ომისგან ისწავლეს, იყო ის, თუ სად ჰქონდათ სისუსტეები. მათ სჯეროდათ, რომ ამაზე იმუშავეს, თუმცა, რასაც ახლა უკრაინაში ვხედავთ ისაა, რომ მათ ისევ აქვთ ძალიან დიდი ჩავარდნები და ვფიქრობ, რომ ყველამ უნდა გაიგოს – ესაა ის, რაც კორუფციას მოყვება, ის დაუცველს გტოვებს ზოგიერთ შემთხვევაში.“– ამბობს კონგრესმენი.

კითხვაზე, რა იყო მიზეზი, რომ საქართველოს არ მიუღია  ისეთი მასშტაბის მსოფლიო მხარდაჭერა, როგორიც ახლა უკრაინას აქვს და იმდროინდელ პრეზიდენტს, მიხეილ საკაშვილს დასავლელი ლიდერებისთვის უწევდა იმის მტკიცება და გამეორება, რომ ომი საქართველოს პროვოცირებული არ იყო, კინზინგერი პასუხობს: 

“თუ დავუბრუნდებით 2008 წელს, მგონია, რომ მსოფლიოს ეძინა. ვფიქრობ, უფრო მეტად ტერორიზმთან ბროლაზე ვიყავით ფოკუსირებული. ვიცოდით, რომ რუსეთი შესაძლოა სტრატეგიული მოწინააღმდეგე იყო, თუმცა ბევრს გულუბრყვილოდ ეგონა, რომ ცივი ომის შემდგომ ერაში რუსეთი, ზოგადად მაინც მოკავშირე იყო. ასე რომ, ვფიქრობ, ეს იყო გარკვეული სურვილი, თუ თავბრუსხვევა, რომ არაფერი გაკეთებულიყო.

ამერიკული პერსპექტივიდან, იყო სამხედრო განხილვები იმასთან დაკავშირებით, რომ მაგალითად ჩაკეტილიყო გვირაბი. ვფიქრობ, რომ ავღანეთისა და ერაყის შემდეგ, უბრალოდ არსებობდა არაფრის კეთების განცდა. მგონია, რომ ძალიან გულბრყვილოდ არსებობდა იმის იმედი, რომ რუსეთი წაიღებდა საქართველოს ნაწილს, ამით დაკმაყოფილდებოდა და შემდეგ შესაძლებელი იქნებოდა გამოსავლის მოძებნა.

თუმცა, კიდევ ერთხელ მინდა ხაზი გავუსვა იმას, რომ არავის უნდა ომი, არავის უნდა ეს, დასავლეთში ნამდვილად. ჩვენ უნდა ვაღიაროთ, რომ ისტორია გაკვეთილებს გვიგზავნის და სამომავლოდ გვასწავლის. 2008 წლის ისტორია გვასწავლის, რომ თუ უგულვებელყოფ, ან თავს ისე დაიჭერ, რომ თითქოს შეჭრა არ მომხდარა, ეს არ დააკმაყოფილებს თავდამსხმელს და მას მხოლოდ კიდევ უფრო მოაშიებს.“–ამბობს კონგრესმენი.

რუსეთ-საქართველოს 2008 წლის აგვისტოს ომის მიმდინარეობისას, საქართველოს 412 მოქალაქე დაიღუპა, 1747 კი დაიჭრა. ომის მონაცემები ციფრებში ასე გამოიყურება, –

• დაღუპულია – თავდაცვის სამინისტროს 170 მოსამსახურე, 14 პოლიციელი და 228 სამოქალაქო პირი.
• საომარი მოქმედებების გაშუქებისას, დაიღუპა სამი ჟურნალისტი, ექვსი დაიჭრა.
• დაიჭრა – 1747 ადამიანი. მათ შორის: 973 სამხედრო მოსამსახურე, 227 პოლიციელი და 547 მშვიდობიანი მოქალაქე.
• მონაცემები დევნილთა შესახებ – ომის მიმდინარეობისას, 130 000 ადამიანს იძულებით მოუწია საკუთარი საცხოვრებლის დატოვება. მათგან, 25 000 დღემდე იძულებით გადაადგილებული პირია. ოკუპირებული რეგიონებიდან, აფხაზეთიდან და სამაჩაბლოდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა რაოდენობა, ჯამში, ნახევარ მილიონს აღწევს.
• კონფლიქტის ზონაში, სრულიად განადგურდა, დაიწვა და დაინგრა 35 000 სახლი.
• ომის შემდგომი მონაცემებით, აგვისტოს ომის შედეგად ცხინვალის რეგიონში 125 სოფლის ოკუპაცია განხორციელდა.

ომის შემდგომ პერიოდში, წლების განმავლობაში, საოკუპაციო რეჟიმი კვლავ აწარმოებს ეთნიკური ნიშნით დევნას. შედეგად ნაწამები და მოკლული ადამიანების რიცხვი იზრდება.

წყარო: ამერიკის ხმა

ევროპარლამენტარი მარინა კალიურანდი “ტვიტერზე” ეხმაურება 2008 წლის აგვისტოს ომის 14 წლისთავს.

“14 წლის წინ რუსეთი თავს დაესხა საქართველოს და დაიწყო ომი, რომელსაც მოჰყვა სიკვდილი, ტანჯვა და ტერიტორიის ნაწილის ოკუპაცია. ჩვენ არასოდეს დავივიწყებთ და არ ვაპატიებთ მას.

ევროპარლამენტი მტკიცედ დგას საქართველოს გვერდით მოთხოვნაში, შეწყდეს რუსული ოკუპაცია და აღდგეს მისი ტერიტორიული მთლიანობა”- წერს ევროპარლამენტარი.

2022 წლის 7 აგვისტოს რუსეთ–საქართველოს ომის დაწყებიდან 14 წლისთავია.  2008 წლის აგვისტოს რუსეთ-საქართველოს ომში საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს 170 მოსამსახურე, შინაგან საქმეთა სამინისტროს 14 თანამშრომელი და 224 სამოქალაქო პირი დაიღუპა.

აგვისტოს ომის შემდეგ რუსეთმა საქართველოს ორი რეგიონის – აფხაზეთისა და „სამხრეთ ოსეთის“ დამოუკიდებლობა აღიარა, მაგრამ საერთაშორისო საზოგადოება საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის მხარდამჭერად რჩება.

საერთაშორისო უფლებადამცველმა  ორგანიზაცია Amnesty International–მა ბოდიში მოიხადა მისი ანგარიშის გამო, რომელშიც უკრაინაში ბრალი დასდო, თითქოს მისმა სამხედროებმა მშვიდობიან მოსახლეობას საფრთხე შეუქმნეს.  ამის შესახებ ორგანიზაციის მიერ გავრცელებულ განცხადებაშია საუბარი. უფლებადამცველმა ჯგუფმა განაცხადა, რომ “ძალიან წუხს“, რომ მისმა ანგარიშმა უკრანაში განრისხება გამოიწვია, თუმცა ორგანიზაცია ანგარიშში გამოთქმულ დასკვნებზე უარს არ ამბობს.

“ Amnesty International–ის პრიორიტეტი ამ, და ნებისმიერ სხვა კონფლიქტში სამოქალაქო პირების უსაფრთხოების დაცვაა. მართლეც, ეს იყო ჩვენი ერთადერთი მიზანი,  ბოლო კვლევის გამოქვეყნებისას. მართალია ჩვენ სრულად ვუჭერთ მხარს ჩვენს დასკვნებს, თუმცა მიყენებული ტკივილისთვის ბოდიშს ვიხდით “– ნათქვამია განცხადებაში.

ორგანიზაციაში ამბობენ, რომ არანაირი  დარღვევები უკრაინული ჯარის მხრიდან, რომლებიც დადოკუმენტირებულია, “არ ამართლებს დარღვევებს რუსეთის მხრიდან“.

“ეს არ ნიშნავს, რომ ორგანიზაცია პასუხისმგებლობას აკისრებს უკრაინულ ძალებზე იმ დარღვევების გამო, რომლებიც რუსულმა ძალებმა ჩაიდინეს, ან იმაში, რომ უკრაინელმა სამხედროებმა არ მიიღეს სიფრთხილის ადეკვატური ზომები ქვეყნის სხვა ნაწილებში“– ნათქვამია განცხადებაში.

როგორც ცნობილია, Amnesty International–მა 19 ქალაქი და სოფელი მოინახულა უკრაინაში და საკუთარი დასკვნები ანგარიშის სახით გამოაქვეყნა. აქცენტი გაკეთებული იყო იმაზე, თითქოსდა უკრაინული შეიარაღებული ძალები საცხოვრებელ რაიონებში იმყოფებოდნენ, რაც მშვიდობიან მოსახლეობას საფრთხეს უქმნის, რადგან ახდენს პროვოცირებას, რომ რუსებმა საცხოვრებელ შენობებს ესროლონ.

ანგარიში აიტაცეს რუსმა პროპაგანდისტებმა და შედეგად მიეცათ კარგი შანსი ამტკიცონ, რომ უკრაინელები მშვიდობიან მოსახლეობას “ცოცხალ ფარად“ იყენებენ.

უკრაინელმა ჩინოვნიკებმა ორგანიზაციის დასკვნას აბსურდული და შეურაცხმყოფელი უწოდეს, პრეზიდენტმა ზელენსკიმ კი Amnesty International რუსეთის ამნისტირების მცდელობაში დაადანაშაულა.

ორგანიზაციის ანგარიშზე ემოციური კომენტარი გააკეთა ბრიტანეთის ელჩმა უკრაინაში და ყველას შეახსენა, რომ უკრაინელებს რუსული რაკეტები ემუქრება.

ორგანიზაციის უკრაინული ოფისის ხელმძღვანელი, ოქსანა პოკალჩუკი თანამდებობიდან გადადგა მას შემდეგ, რაც უკრაინაში საერთაშორისო ორგანიზაციას მრისხანება დაატყდა თავს.

ბრიტანეთის თავდაცვის სამინისტრო მორიგ ანგარიშში, რომელიც სამხედრო დაზვერვის მონაცემებს ეფუძნება, წერს, რომ რუსულ გენერალიტეტში უკრაინაში ომის დაწყების შემდეგ დიდი ცვლილებებია.

1. რუსული შეიარაღებული ძალების სუსტი მოქმედებები უკრაინაში შეჭრის შემდეგ რუსეთის სამხედრო ხელმძღვანელობას ძვირად დაუჯდა და მინიმუმ 6 მაღალჩინოსანი სამხედრო მეთაურის მოხსნა გამოიწვია 2022 წლის თებერვლიდან.
2. პოსტები დაკარგეს აღმოსავლეთ და დასავლეთის სამხედრო ოლქების მეთაურებმა. აღმოსავლეთ სამხედრო ოლქში გენერალ–პოლკოვნიკი ალექსანდრ ჩაიკო მაისში მოხსნეს.
3. გენერალ–პოლკოვნიკი ალექსანდრ ჟურავლიოვი, რომელიც დასავლეთის სამხედრო ოლქს 2018 წლიდან ხელმძღვანელობდა, არ ესწრებოდა 31 ივლისს სანკტ–პეტერბურგში გამართულ სადღესასწაულო ღონისძიებას რუსეთის სამხედრო საზღვაო ფლოტის დღის აღსანიშნავად. დიდი ალბათობით ის გენერალ–ლეიტენანტმა ვლადიმირ კოჩეტკოვმა შეცვალა. კოჩეტკოვის გვარი რუსეთის ოფიციალურმა მედიამ ამ დღესთან დაკავშირებით არაერთხელ მოიხსენია, როგორც მეთაურის მოვალეობის შემსრულებელი.
4. გენერალი ალექსანდრ დვორნიკოვი თანამდებობიდან მოხსნეს მას შემდეგ, რაც დაავალეს უკრაინაში ოპერაციის საერთო ხელმძღვანელობა, გენერალმა სერგეი სუროვიკინმა კი სამხრეთის სამხედრო დაჯგუფების მეთაურობა გადაიბარა გენერალ გენადი ჟიდკოსგან.
5. თანამდებობიდან გათავისუფლებების გარდა, მინიმუმ 10 რუსი გენერალი დაიღუპა უკრაინაში ბრძოლის ველზე. ეს კუმულატიურ ზემოქმედებას ახდენს რუსული არმიის მეთაურობის თანმიმდევრულობაზე, რაც თავის მხრივ, იწვევს მათ ტაქტიკურ და ოპერატიულ პრობლემებს – წერს ბრიტანული დაზვერვა.

შინაგან საქმეთა სამინისტრო კანისა და ვენერიულ დაავადებათა დისპანსერის ხელმძღვანელ გიორგი გალდავას დაჭრის ფაქტზე ექიმის დაკავების შესახებ ოფიციალურ ინფორმაციას ავრცელებს.

“შინაგან საქმეთა სამინისტროს თბილისის პოლიციის დეპარტამენტის დიდუბე-ჩუღურეთის მთავარი სამმართველოს თანამშრომლებმა, ჩატარებული ოპერატიულ-სამძებრო ღონისძიებებისა და საგამოძიებო მოქმედებების შედეგად, 1942 წელს დაბადებული თ.ბ., განზრახ მკვლელობის მცდელობის ბრალდებით, თბილისში დააკავეს.

დანაშაული 10-დან 15 წლამდე ვადით თავისუფლების აღკვეთას ითვალისწინებს.

გამოძიებით დადგინდა, რომ ბრალდებულმა მიმდინარე წლის 5 აგვისტოს, თბილისში, ერთ-ერთ სამედიცინო დაწესებულებაში, ურთიერთშელაპარაკების ნიადაგზე, ამავე დაწესებულების დირექტორი – 1972 წელს დაბადებული გ.გ. ცეცხლსასროლი იარაღიდან გასროლით დაჭრა.

სამართალდამცველებმა ბრალდებული მომხდარიდან მალევე, ცხელ კვალზე დააკავეს.

დანაშაულის ჩადენის იარაღი ნივთმტკიცებადაა ამოღებული.

გამოძიება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 19-108-ე მუხლით მიმდინარეობს, რაც განზრახ მკვლელობის მცდელობას გულისხმობს”, – ნათქვამია ინფორმაციაში.

ჩინეთი წყვეტს აშშ–სთან თანამშრომლობას მთელი რიგ სფეროებში, მათ შორის დიალოგს მაღალჩინოსან სამხედრო მეთაურებს შორის და კლიმატთან დაკავშირებულ მოლაპარაკებებს. ეს არის აშშ–ს წარმომადგენელთა პალატის სპიკერის, ნენსი პელოსის ტაივანში ვიზიტზე პასუხი.

შეწყვეტილია სამხედრო დიალოგი უმაღლეს დონეზე ჩინეთსა და აშშ–ს შორის, ასევე თანამშრომლობა ტრანსსასაზღვრო დანაშაულთან, მათ შორის ნარკოდანაშაულთან  ბრძოლაში.

შეწყვეტილია საზღვაო უსაფრთხოების შესახებ მოლაპარაკებები და, რაც ასევე მნიშვნელოვანია, პეკინმა ასევე შეწყვიტა კლიმატის ცვლილების შესახებ ყველა დიალოგი მსოფლიოში ნახშირორჟანგის გამოყოფის წამყვან წყაროებთან.

ჩინეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრომ განაცხადა, რომ პელოსი “სერიოზულად ერევა ჩინეთის შიდა საქმეებში და სერიოზულად უთხრის ძირს ჩინეთის სუვერენიტეტს და ტერიტორიულ მთლიანობას საკუთარი ვიზიტით“. ამის გამო პეკინმა სანქციები შემოიღო პელოსისა და მისი უახლოესი ნათესავების წინააღმდეგ მისი “გაუმართლებელი და პროვოკაციული ქმედებების გამო“. დეტალები არ კონკრეტდება.

ბოლო წლებში ჩინეთმა აშშ–ს რიგი ოფიციალური პირების წინააღმდეგ სანქციები გამოაცხადა. ეს ჩინოვნიკები მათი აზრით ჩინეთის ინტერესებს ლახავდნენ და აკეთებდნენ განცხადებებს ადამიანის უფლებებთან დაკავშირებით ჰონკონგში, ასევე ჩრდილო–დასავლეთის რეგიონ სინცზიანში. ჩინეთს კონკრეტული ზომები არასოდეს დაუკონკრეტებია.

წელს მარტში პეკინმა განაცხადა, რომ აწესებს სავიზო შეზღუდვებს აშშ–ს ზოგიერთი ოფიციალური პირის წინააღმდეგ, რომლებმაც თითქოსდა მოახდინეს ტყუილების ფაბრიკაცია ჩინეთში ადამიანის უფლებების საკითხებთან დაკავშირებით.

წარსულში სანქციები დაუწესეს აშშ–ს სახელმწიფო მდივანს, მაიკ პომპეოს, ასევე პრეზიდენტ ტრამპის სავაჭრო მრჩეველს, პიტერ ნავაროს. მათ ჩინეთში შესვლა და ჩინურ ორგანიზაციებთან ბიზნესის წარმოება ეკრძალებათ.

ნენსი პელოსის ერთღიანმა ვიზიტმა ტაივანში კუნძულის გარშემო სიტუაცია დაძაბა: საპასუხოდ ჩინეთმა დაიწყო მაშტაბური სამხედრო წვრთნები ზღვაში და ჰაერში კუნძულის გარშემო. სწავლებების დროს კუნძულის მიმართულებით ათზე მეტი ბალისტიკური რაკეტა გაუშვეს, აკვატორიაში ჩატარდა ჩინური სამხედრო გემების მანევრები, ტაივანის მთავრობამ კი განაცხადა სახელმწიფო უწყებების საიტებზე კიბერშეტევის შესახებ.

უკრაინა ომის დაწყების შემდეგ პირველად ხელში იღებს სტრატეგიულ ინიციატივას და აიძულებს რუსეთს ძალები გადააანაწილოს და პრიორიტეტები შეცვალოს უკრაინის კონტრშეტევითი ოპერაციის საპასუხოდ. ამის შესახებ ამერიკის ომის შესწავლის ინსტიტუტი (ISW) მორიგ ანგარიშში წერს.

რუსული არმია სულ უფრო ხშირად ახდენს პირადი შემადგენლობის და ტექნიკის გადასროლას ხერსონის და ზაპოროჟიეს ოლქებში, რითაც ზიანს აყენებს საკუთარ ძალისხმევას, რაც სლავიანსკის და სევერსკის დაპყრობისთვის დახარჯეს, და რომლებზეც როგორც ჩანს უარი თქვეს. რუსეთი ასევე ახდენს სამხედრო ტექნიკის, კერძოდ არტილერიის და ავიაციის გადასროლას ყირიმში უკრაინის სხვა რეგიონებიდან.

რუსულმა ძალებმა წარსულშიც შეაჩერეს ან სხვაგან გადაამისამართეს შეტევითი ოპერაციები ხარკოვსა და სამხრეთის ღერძზე, რათა პრიორიტეტული გაეხადათ ლუგანსკის ოლქი, თუმცა, მაშინ ეს გადაწყვეტილება საკუთარი ინიციატივით მიიღეს, ხელმძღვანელობის შეცვლილი პრიორიტეტების შესაბამისად.

ამჯერად კი, სამხედრო ანალიტიკოსების თქმით, რუსეთის არმიას ხერსონის ოლქში უკრაინის კონტრშეტევაზე რეაგირება უწევს და არა მათ მიერ  გააზრებული და შერჩეული  სამიზნეების შესაბამისად ძალების კონცენტრაცია.

მას შემდეგაც კი, რაც უკრაინულმა ძალებმა შეაჩერეს რუსების მცდელობა კიევი აეღოთ ომის საწყის ეტაპზე, რუსეთის არმიას შეეძლო თავისუფლად აერჩია, რაზე მოეხდინა აღმოსავლეთში კონკრეტულად საკუთარი ოპერაციის კონცენტრირება. ახლა კი ასე აღარ არის.

ხერსონში უკრაინელების მიერ მომზადებული კონტრშეტევამ და ამ კონტრშეტევის ფარგლებში ჩატარებულმა ოპერაციებმა, მთლიანობაში რუსული ძალების მკვეთრი დასუსტების პარალელურად, როგრც ჩანს, უკრაინას საშუალება მისცა პირველად დაიწყოს ომის მსვლელობის აქტიურად განსაზღვრა – წერენ ორგანიზაციის ანალიტიკოსები.

„თითოეული ის ქართველი, რომელიც დღეს უარს ამბობს რუსულ ენაზე მოემსახუროს რუსეთიდან შემოსულ ტურისტს, საკუთარი პროტესტი აჩვენოს რუსული ჩექმისა და კრემლის პოლიტიკის მიმართ, ტურისტულ ადგილებში გამოკიდოს უკრაინის დროშა, როგორც საკუთარი სამოქალაქო პოზიციის უსიტყვო და ერთმნიშვნელოვანი გამოვლინება, ჩვენი ქვეყანის მედეგობის ფარს ქმნის და მათ მადლობა უნდა ვუთხრათ სამოქალაქო სიმტკიცისთვის,“ – აცხადებს ორგანიზაცია „სამოქალაქო იდეის“ თავმჯდომარე თინათინ ხიდაშელი.

ბოლო პერიოდში რუსი მოქალაქეების საქართველოში მასიურ შემოსვლასა და საქართველოს ხელისუფლების მხრიდან მუდმივ მცდელობაზე, დაადანაშაულოს საკუთარი ქვეყნის მოქალაქეები რუსეთის ინტერესების სასარგებლოდ, ორგანიზაცია „სამოქალაქო იდეა“ განცხადებას ავრცელებს, რომელსაც უცვლელად გთავაზობთ.

„სახელისუფლებო პარტია და მისი თავმჯდომარე აგრძელებენ საკუთარი მოქალაქეებისა და სტრატეგიული პარტნიორების დადანაშაულების სრულიად უპასუხისმგებლო კამპანიას, რუსეთის ინტერესების სასარგებლოდ.

ბოლო 5 თვის მანძილზე ბატონი კობახიძე და მისი კოლეგები, პრაქტიკულად ყოველდღიურად აბსოლუტური ტყუილისა და გაყალბებული რეალობის ტირაჟირებას ცდილობენ. სწორედ ამგვარი სიცრუის ნაწილია განცხადებები იმაზე, თითქოს ჩვენი დასავლელი პარტნიორები და საქართველოს მოქალაქეების ერთი ნაწილი საქართველოს ომში ჩათრევას ცდილობდეს. დღეს ვიხილეთ მორიგი, ტყუილზე დაფუძნებული კამპანიის დაწყების მცდელობა, სადაც ბატონი კობახიძე ჩვენი ქვეყნის მოქალაქეების დიდ ნაწილს ქსენოფობიაში ადანაშაულებს.

გარდა იმისა, რომ მორიგ ჯერზე ტყუილსა და სიყალბეზე დაფუძნებულ განცხადებებს ვისმენთ მმართველი პარტიის თავმჯდომარისგან, მისი დღევანდელი განცხადებები ადამიანის უფლებების, მცირე ერების მედეგობისა და ოკუპაციის პირობებში მყოფი ქვეყნების წინააღმდეგობის მოძრაობის წარმატების ელემენტარული, ფუნდამენტური პრინციპებისა და ცნებების უცოდინრობის კლასიკური გამოვლინება იყო.

უპირველეს ყოვლისა ერთმნიშვნელოვანად უნდა ითქვას რომ რუსეთის მოქალაქეებისთვის უვიზო რეჟიმის შემოღება გაუმართლებელი და უგუნური შეცდომა იყო ნაციონალური მოძრაობის ხელისუფლების მხრიდან და მას არავითარი გამართლება არა აქვს.

ზუსტად ისევე, როგორც არავითარი გამართლება აქვს 12 წლის წინ დაშვებულ შეცდომაში გაჯიუტებას. ამგვარი სიხისტე განსაკუთრებით გაუმართლებელი და დანაშაულებრივიც კია დღეს, როდესაც ერთი მხრივ კრემლის აგრესიამ და რუსი ჯარისკაცების სისატიკემ, წამების, არადამიანური მოპყრობისა და კაცობრიობის წინააღმდეგ მიმართული დანაშაულის უმძიმესი მაგალითები გვაჩვენა, ხოლო მეორეს მხრივ რუსეთის ხელისუფლების წარმომადგენლების მხრიდან გამრავლდა ზუსტად იმდაგვარი განცხადებები საქართველოს წინააღმდეგ, რაც უკრაინაში ომის დაწყების წინ გვესმოდა.

სავიზო რეჟიმის შემოღება, საზღვარზე რუსეთის მოქალაქეების სპეციალური შემოწმების ნორმების ამოქმედება და სხვა მსგავსი პროცედურები მხოლოდ ერთი ნაწილია მცირე ერების მედეგობის პოლიტიკის, რომელიც დიდი ხანია საქართველოს ხელისულებას ამოქმედებული უნდა ქონდეს ქვეყანაში „მწვანე კაცუნების“ შემოსვლის მსგავსი სცენარის განმეორების თავიდან აცილების მიზნით, და არაფერი აქვს საერთო ქსენოფობიასთან.

მაშინ როდესაც ხელისუფლება არ მოქმედებს, მოქალაქეების მხოლოდ ბუნებრივი ინსტიქტია რეაგირება მოახდინონ რუსი ტურისტების გაზრდილ ნაკადებზე და აჩვენონ საკუთარი განწყობა და დამოკიდებულება კრემლის პოლიტიკის მიმართ.

შესაძლოა სტატისტიკა სულაც არ იყოს მნიშვნელოვნად გაზრდილი და სხვადასხვა მანიპულაციების ტექნიკების გამოყენების დათვლილი რიცხვები ამბობდეს, რომ, მაგალითად, 2019 წელს იმდენივე ან ცოტა ნაკლები რუსეთის მოქალაქე შემოვიდა. თუმცა ამგვარ სტატისტიკას არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს, როდესაც სრულიად ლეგიტიმურად სახეზეა მოსახლეობის დიდი ნაწილის სენსიტიურობა, მომეტებული საფრთხის განცდა და უკრაინაში მიმდინარე ომით გამოწვეული წუხილი, რომ მის ნაწილობრივ  ისედაც ოკუპირებულ ქვეყანას შესაძლოა უფრო დიდი ხიფათი ელოდეს.

უკრაინაში ომის დაწყებიდან ხუთი თვის შემდეგ გაუგებარია ხელისუფლების:

• უარი უსაფრთხოების ზომების გააქტიურებაზე,
• საკუთარ მოქალაქეებთან კომუნიკაციის არ არსებობა,
• მუდმივი ბრალდებები, რომ სწორედ საქართველოს მოქალაქეები (და არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს რომელი პარტიის მხარდამჭერია ეს ხალხი, ისინი საქართველოს მოქალაქეები არიან და მათ ინტერესებსაც ისევე წარმოადგენს ქართული ოცნება, როგორც მისი მიმდევრების) არიან ქსენოფობები, ომის მოსურნენი, ექსტრემისტები და სხვა,
• დაპირისპირება ჩვენს სტრატეგიულ პარტნიორებთან,
• სიძულვილის და ბრალდებების კამპანია ამერიკელი და ევროპელი დიპლომატებისა და პოლიტიკოსების წინააღმდეგ,
• დუმილი, ან უკეთეს შემთხვევაში მოკრძალებული საუბრები რუსული აგრესიისა და განსაკუთრებულად სასტიკი ქმედებების თაობაზე…

ჩვენ, საქართველოს მოქალაქეებს, მუდმივად ბრალდებებს გვიყენებს და სხვადასხვა დანაშაულს გვაბრალებს საკუთარი ხელისუფლება, რომელმაც

• გასული წლის მიწურულს, როდესაც მთელი მსოფლიო უკრაინაში რუსული აგრესიის მოლოდინში იყო საპარლამენტო სხდომა არ ჩაატარა სპეციალური გაცხადების მისაღებად, მხოლოდ იმიტომ რომ განცხადება ოპოზიციის მიერ იყო ინიცირებული,
• უარი თქვა ნატოს შესახებ რეზოლუციის მიღებაზე ისევ და ისევ მხოლოდ იმიტომ, რომ იგი ოპოზიციური ფრაქცია „ლელოს“ მიერ იყო ინიცირებული,
• საბოლოოდ, როდესაც მოახერხა და მიიღო უკრაინის შესახებ რეზოლუცია, ვერ გაბედა მასში მოვლენებისთვის რუსეთის აგრესია დაერქმია და აბსტრაქტულ საფრთხეზე ისაუბრა,
• ბუჩას ტრაგედიის შემდეგ, საზოგადოების და ოპოზიციის რამდენიმე დღიანი მძაფრი პროტესტი დასჭირდა, რომ უკრაინაში სოლიდარობისა და თანამდგომის ვიზიტი განეხორციელებინა,
• სრული იგნორირება გაუკეთა ბიჭვინთის უმძიმეს თემას, რომელსაც თავად აფხაზეთის საზოგადოებაც კი ქმედითად ეწინააღმდეგებოდა,
• უკრაინაში მიმდინარე ომის პირობებში ნატოს ქვეყნებისა და პარტნიორების იმ შეკრებებში (რამშტეინის ბაზაზე) არ მიიღო მონაწილეობა, სადაც რეგიონის უსაფრთხოების ზომებზე მსჯელობდნენ,
• დღემდე ვერ მოახერხა, რუსეთის მიერ ნაწილობრივ ოკუპირებული საქართველო სამხედრო დახმარების სერიოზული პროექტების მონაწილე გაეხადა,
• უკრაინაში მიმდინარე ომის ფონზე, მადრიდის ნატოს სამიტიდან სრულიად უშედეგოდ ხელცარიელი დაბრუნდა,
• ვერაფერი გააკეთა იმისთვის, რომ საქართველოს უკრაინასთან და მოლდოვასთან ერთად ევროკავშირის კანდიდატი ქვეყნის სტატუსი მიეღო, ან უფრო ზუსტი იქნებოდა გვეთქვა ყველაფერი გააკეთა იმისთვის რომ ეს არ მომხდარიყო, და სხვა.

მაშინ როდესაც ხელისუფლება დუმს და არ მოქმედებს, სწორედ მოქალაქეები იცავენ და წარმოადგენენ ქვეყნის ინტერესებს. ზუსტად ასე მოხდა უკრაინის მხარდამჭერი მასობრივი საჯარო გამოსვლების დროს, ისევე როგორც ევროკავშირის მხარდამჭერი უპრეცედენტოდ დიდი დემონსტრაციების პირობებში. ადამიანები, რომლებიც ეძებენ ოკუპაციასთან შეურიგებლობის ფორმებს და ყოველდღიურად ქმნიან მედეგობის მაგალითებს სწორედ ის ადამიანები, მათი ოჯახის წევრები, მეგობრები, მეზობელები, თანაქალაქელები არიან ვინც 20 ივნისს იდგნენ რუსთაველის გამზირზე საქართველოსა და ევროკავშირის დროშით, ადამიანები ვინც გადაწყვიტეს ხელისუფლების დუმილის პირობებში მთელი მსოფლიოსთვის ეთქვათ რომ საქართველოს ადგილი რუსული სამყაროდან შორს – ევროპაშია და არავის დაანებებენ ამ არჩევანს.

კიდევ ერთხელ, თითოეული ის ქართველი რომელიც დღეს უარს ამბობს რუსულ ენაზე მოემსახუროს რუსეთიდან შემოსულ ტურისტს, საკუთარი პროტესტი აჩვენოს რუსული ჩექმისა და კრემლის პოლიტიკის მიმართ, ტურისტულ ადგილებში გამოკიდოს უკრაინის დროშა, როგორც საკუთარი სამოქალაქო პოზიციის უსიტყვო და ერთმნიშვნელოვანი გამოვლინება, ჩვენი ქვეყანის მედეგობის ფარს ქმნის და მათ მადლობა უნდა ვუთხრათ სამოქალაქო სიმტკიცისთვის,“ აღნიშნულია განცხადებაში.