ისიც მადლობას უხდის ადვოკატებს, რომ ასე იცავდნენ მათ, „მათი პრობლემა გაიხადეს საკუთარ პრობლემად“, მადლობას უხდის საზოგადოებას და პროკურატურას, რომ „ეს უნიკალური ადამიანები და საკუთარი თავი გამაცნო და მასწავლა, როგორია თავისუფლებისთვის ბრძოლა, თან საკმაოდ ადრეულ ასაკში, ამან ერთ ორად გამზარდა”.
„ჩეი ამბავი გავრილოვის ღამეს დაიწყო, მაგრამ მთავარი ის არის, როდის გამიჩნდა პირველად პროტესტი, 2012 წლის არჩევნებია, მოხდა ისე, რომ ქართული ოცნების ახალგაზრდულში აღმოვჩნდი….ერთადერთი რატომაც ამ სივრცეში ყოფნის აღიარება მრცხვებია[ახალგაზრდულს კიტხულობს] ვისწავლე როგორი არ უნდა იყოს მოქალაქე…
2024 წელი 28 ნოემბერი, პრემიერად გაფორმებული კაცი აკეთებს განცხადებას, რომელიც წინააღმდეგობაში მოდის კონსტიტუციის 78 მუხლთან, უარყოფს წინაპრების მონაპოვარს და ქართველი ხალხის ნებას…
ჩემი პროტესტი გამოიხატებოდა კონსტიტუციით გათვალისწინებული უფლებები და არ ცდებოდა მათ, მიუხედავად იმ ძალადობისა, რასაც ადგილი ჰქონდა პოლიციელების მხრიდან….”.
„არიან ადამიანები, რომლებმაც უკარგესი ადამიანის, უკეთილესი ადამიანის ახობაძის გათავისუფლება საერთო ზეიმად აქციეს, მზიას პატიმრობა კი საერთო გულისტკენის მიზეზი გახდა, ახლა თქვენ განსაჯეთ, რომელიც მხარეა ნათელი….
ისეთივე დარწმუნებული ვარ ჩემს უნდაშაულობაში, როგორც აქციების პირველ დღეებში, მითუმეტეს შკოდებით მითვალთალებდნენ… ვაგრძელებდი აქციაზე სიარულს, დარწმუნებული ვიყავი, რომ არაფერ ისეთს რაც საფუძველს მისცემდა მათ გავესამართლებინე, ამისდა მიუხედავად, ეს რომ ვიცოდი და მეგობრებს ვწერდი, არც მივმალულვარ, ჯერ ერთი არაფერი დამიშავებია და რომც დამეშავებინა არ ვაპირებდი პასუხისმგბელობას გავქცეოდი”.
„დაკავების ღამეს, როცა შეკვეთის ასაღებად გავედი, დავინახე პოლიციელები, რომლებიც უნიჭოდ მოეფარნენ მანქანას… ხელებაწეული მივეგებე მათ, 10-მდე პოლიციელი გაჩნდა, შემბოჭეს და რომ ვკითხე რატომ მაკავებდნენ მითხრეს, თურმე უბნებში ვიღაცები მანქანებს ტეხავდნენ და უნდა გადავემოწმებინე მე ხომ არ ვიყავი…”
„სხვათაშორის ჩემი ბინა არ მოეწონათ… სად ცხოვრობო…. მიპოვეს ევროკავშირის დროშა: ნწნწნწნ ეს რა ჰქონიაო, ამის შემდეგ მკითხეს სად არის მოლოტოვიო, მომიგეს, შენი გაუბედურება რომ მინდოდეს ამაზე მარტივი არაფერი იქნებოდაო.
მინდა მივმართო ვაი თქვენს პატრონს.
ტელეფონი პინკოდით გადავეცი და დაიწყეს ჩატების თვალიერება, შეამჩნიეს ჩემი ფოტოები აქციაზე და ოი, იქიდან ვერ გამოვაო. მანქანაში სცადეს იქნებ რამე ვათქმევინოთო: ჰა ბიჭო თქვით თორემ გაგცხებთო….
განყოფილებაში ერთი ცოლშვილიანი მამაკაცი იყო, რომელზეც ამბობდნენ, ბარიგობისთვის დავიჭერთო….მომიჯდა გვერდით და ბისექსუალური ხომ არ ხარო? არა მეთქი, არა, მე ვარო და შენც ხომ არ ხარო, მაინტერესებდაო”.
„ერთ-ერთი პოლიციელმა მკითხა, რაზე სწავლობო, ფსიქოლოგიაზე მეთქი, ჩემი ორი ნათესავი სამედიცინოზე სწავლობსო და ამ ექიმებს რა გჭირთო და განვუმარტე, რომ ფსიქოლოგები ექიმები არ არის, ეს არის განათლებაზე და ადამიანზე.
…შემდეგი იყო გლდანის ციხის ხედი, შორიდან ლამაზი იყო და სიტყვები: შეხედე ლუკა ეს შენი სოფელია, რომ ჩაგყლაპავს თავს ვერ დააღწევო”.
„დიდი იმედი არ მაქვს, მითუმეტეს გუშინდელი განაჩენის მერე, რომ რაიმე დადებითი მოხდეს, დიდი ხანია ამ ინსტიტუტების ნდობა დაკარგული მაქვს, მინატრია ბევრჯერ და მისაუბრია, ნეტა ამერიკულ ფილმებში რომაა ასეთი იყოს სასამართლო მეთქი…
გისურვებთ გქონდეთ გამბედაობა იმისა, რომ … მე არ მეშინია დიდი ხნით ციხეში ყოფნა, მემეშინია იმის, რომ ამ დიდი ხნის შემდეგ ქვეყანა არ აღმოჩნდეს ისეთ სიტუაციაშია, საიდანაც ამოსვლას უფრო დიდი ხანი მოუნდება… არ მინდა ჩემს შვილებს მოუწიოთ უკანონობის გადატანა. დავასრულე”.
განაცხადა, აქციებზე დაკავებულმა ლუჯა ჯაბუამ საბოლოო სიტყვის წარმოთქმისას.
ამ წუთებში ჯგუფურ ძალადობაში ბრალდებული 11 პირის დასკვნითი პროცესი მიმდინარეობს.
